Hatırlıyorum..

Hatırlıyorum;

Onun gözleri küçücüktü.
Ne zaman derin derin bakmaya kalksa, dayanamaz kaçardı.
Korkaktı. Gördüğüm en korkak gözlerdi..

Kalbi, dünya kadardı.
bu yüzden benimle birlikte herkesi taşırdı kalbinde.
Hudutsuz bi biçimde sevebilirdi, benden başka bi çok kişiyi..

Elleri hiç bi zaman ısıtamazdı.
Kanı çekilmiş gibi soğuktu, ısınmazdı, üşürdü, ısıtamazdım.
Yetmezdi. Farklı sıcaklıklar peşindeydi.

Dudakları sürekli ıslaktı, çatlaktı.
Sigarasının izmaritini hep ıslatırdı.
Isırırdı sürekli dudaklarını. Çekinir gibi..

Nefesi hep mis kokardı.
Kıyamazdım nefesimi nefesine değdirmeye.
Korkardım, kirlenir diye..

Sözleri alabildiğine afilliydi.
Alkol etkisi yaratır, başımı döndürürdü sürekli.
Sonra baş yarıcak kadar ağırlaşırdı, duymak istemezdim.

Sesi kalın ve huzur vericiydi.
hep dizinde yatarken, o bişeyler anlatırken uyuyakalırdım.
Huzur verirdi, çok kez de huzurumu çalardı.

Burnu kocamandı.
Bi çok gidişini buna bağlardım.
Burnu büyük insana kimse yetmez, beğenemez kimseyi derdim.
Yetemedim ama yetenlerin sayısı oldukça çoktu.

Saçları siyah ve hep dağınıktı.
Bi çok kez kayboldum o siyahlıkta.
Bi çok kez mutlu oldum aynı dağınıklıkta.

Yüzü, bebek yüzü kadar güzeldi.
Üzmezdi kendini. Gözaltı torbaları bu yüzden yoktu.
Bi kere bile görmedim benim için, bişeyler için ağladığını..

Omuzları dikti.
Kolay kolay yıkılmazdı, harab olmazdı.
Güçlü bi yapısı vardı, güç verirdi..

Onunla zaman su gibiydi.
Nasıl geçtiğine anlamazdım, doyamazdım bütün ağırlığına rağmen.
Acı bi tatlılığı vardı. Demiştim ya alkol etkisi yaratırdı..

Onun aşkı, karşılaştığım en yıkıcı şeydi.
Hiç kimse beni bu denli yaralamamış, bu denli üzememişti.
Hiç bi zaman bu kadar uzun sürmemişti toparlanmam..

Görüyorum ki hayat yine beni güldürürken ağlatıyordu..
Çünkü ondan kurtulmak, bendeki ona kavuşmaktı.. Kahkahalar atarak ağlamıştım.. Hatırlıyorum...