Gidene..

Ağlarken qözlrimin yandıqını farkettim... Kim bilirr... Belkide siqaranın dumanıdan olsa qerek.. ''Kim bilir?'' Kimse bilemez aslnda. Ne içimi, ne acımı.. Sen de qöremedin bak.. Derdim ne? hala niye bu qöz yaşları? Neden yazıyorum? Kime yazıyorum?... Neyin çabası bu? .... Bak ben milyon tane acımla.. Bak ben yine qözyaşlarımla karşındayım. Peki sen?.. Neyin war tek bi tebessüme sebep olabilcek? ''GİT!'' diyebilmeyi bile çok isterdim.. Ama sen karşımda bile deilmişsinki! Yine aynı sorular.. Kime yazıyorum..? Unutulana mektup bunlar.. Aslında boş! Hani bembeyaz, tertemiz bi safya qibi... Sana ilk qelişim qbi.. Lanet olası o kumsalda, dudaklarımın dudaklarında, zifiri bi qecede, ayrılış tarihi bile bilinen, bu denli aslnda plansz planlı, o an war sandıqımız, kendimizi kandırdıqımız kahpe bi mutluluk qibi.. Ne sen.. Ne ben.. yoktuk aslnda.. Biz yoktu.. Biz yoktuk.. Sana we bana dair hiç bişey yok aslında! .... Melodilerde, başka tenlerde can bulur artık ruhum... Yanmda olsan ne fayda.. Sen qöremezsin, duyamazsın melodilerimi, dokunamazsın tenime... Giderken sadece '' hoşçakal'' deqil, duvarlar da bıraktın bana.. Hani herkes qeçer de bi sen çarparsın.. Yine bi anlaşmazlık war orta yerde tam da aramızda duran.. Sen.. Ahh sen.. Sahip olduqum en büyük HİÇ! Söylemiştim ya hani aslnda boş bi mektup bu die! Sen aldırma qördüqünü sandıqın halisilasyon bu yazılara, yaşadıqını sandıqın anılara... Gözlerin de bozuktu zaten senin... Senin ellerin de çirkindi.. Senin dudakların... Dudakların da kocamandı zaten.. Sen negatifin ta kendisi.. Sen yoktun ya zaten. Şikayet ederdin ya hep haykırışlarımdan, bahanelerimden.. Bak sana bi bahane daha... Herşey senin yüzünden!!

19.10.2008